Oleh Dr Jikat Binol Darimbang
KOTA KINABALU: Menjelang Pilihan Raya Parlimen Malaysia yang semakin hampir, isu tuntutan 40% hasil negeri Sabah kembali menjadi perhatian utama dalam wacana politik nasional.
Pelbagai pihak, khususnya ahli politik di Sabah, dilihat semakin aktif menggunakan isu ini sebagai pendekatan strategik untuk meraih sokongan rakyat.
Isu 40% ini merujuk kepada hak Sabah seperti yang termaktub dalam Perjanjian dan kerangka Persekutuan Malaysia, yang menyentuh mengenai pulangan hasil bersih Persekutuan kepada negeri.
Perkara ini telah mendapat dimensi baharu apabila keputusan Mahkamah Tinggi di Mahkamah Tinggi Kota Kinabalu mengesahkan keabsahan tuntutan tersebut, sekali gus memperkukuh kedudukan perundangan Sabah dalam menuntut hak berkenaan.
Dari perspektif perundangan, keputusan mahkamah tersebut membawa implikasi besar terhadap hubungan fiskal antara Kerajaan Persekutuan dan Negeri Sabah.
Ia menegaskan prinsip kedaulatan undang-undang serta keperluan untuk menghormati komitmen yang telah dipersetujui dalam pembentukan Malaysia. Justeru, pelaksanaan keputusan tersebut dilihat sebagai satu keperluan moral dan perundangan yang tidak boleh dipandang ringan.
Walau bagaimanapun, dari sudut pentadbiran dan politik nasional, Kerajaan Persekutuan berdepan dengan cabaran yang lebih kompleks. Sebarang pelaksanaan tuntutan 40% secara mendadak berpotensi memberi kesan terhadap kedudukan fiskal negara, termasuk pengagihan sumber kepada negeri-negeri lain serta kestabilan kewangan Persekutuan.
Oleh itu, pendekatan berhati-hati dan berperingkat sering dikemukakan sebagai langkah pragmatik dalam memastikan keseimbangan ekonomi dan politik dapat dikekalkan.
Selain itu, faktor perpaduan nasional turut menjadi pertimbangan penting. Dalam konteks Malaysia sebagai sebuah negara Persekutuan yang majmuk, sebarang keputusan berkaitan pembahagian hasil perlu mengambil kira sensitiviti antara wilayah, khususnya dalam memastikan tiada negeri yang berasa terpinggir atau diperlakukan secara tidak adil.
Penganalisis politik berpendapat bahawa isu ini tidak seharusnya dieksploitasi secara berlebihan sebagai modal politik jangka pendek.
Sebaliknya, ia memerlukan pendekatan dasar yang berasaskan rundingan konstruktif antara Kerajaan Negeri Sabah dan Kerajaan Persekutuan. Dialog berterusan, ketelusan maklumat, serta komitmen kepada prinsip keadilan fiskal dilihat sebagai elemen penting dalam mencapai penyelesaian yang mampan.
Dalam konteks rakyat Sabah, tuntutan ini bukan sekadar isu ekonomi, tetapi turut berkait rapat dengan sentimen keadilan, autonomi, dan pengiktirafan terhadap hak negeri dalam Persekutuan Malaysia. Oleh itu, sebarang penyelesaian perlu mencerminkan keseimbangan antara keperluan perundangan, realiti ekonomi, dan kepentingan politik nasional.
Kesimpulannya, isu tuntutan 40% hasil Sabah memerlukan pendekatan holistik yang tidak hanya berlandaskan retorik politik, tetapi juga analisis dasar yang mendalam.
Keputusan yang bakal diambil haruslah mampu memperkukuh hubungan Persekutuan-Negeri, mengekalkan kestabilan politik, serta memastikan kesejahteraan rakyat Sabah terus terpelihara dalam kerangka Malaysia yang bersatu.
